Hoe kantoorbanen je hersenen veranderen en waarom ze zo

Hoe kantoorbanen je hersenen veranderen – en waarom ze zo vermoeiend zijn

De vrijdag lijkt nooit snel genoeg te komen op kantoor. CrizzyStudio/Shutterstock

Na een lange dag op kantoor heb je soms geen energie meer en krijg je zin in tv en een afhaalmaaltijd. Maar je hebt de hele dag gezeten. Waarom voel je je dan net zo moe als je vrienden die een fysieke baan hebben?

Je worstelt je door je lijst van essentiële taken heen en de klok tikt door naar huis. Nog erger is het om op weg naar buiten een collega tegen het lijf te lopen die “even snel een minuutje wil”. Het ligt misschien voor de hand dat je aan het eind van een lange dag eerder impulsieve beslissingen neemt, maar mensen zetten vaak toch door.

Een recente studie waarbij de hersenen van mensen op verschillende momenten van hun werkdag werden gescand, toonde aan dat veeleisende taken die intense, constante concentratie vereisen, kunnen leiden tot een ophoping van een potentieel giftige chemische stof genaamd glutamaat. Normaal gesproken wordt glutamaat gebruikt om signalen van zenuwcellen te versturen, maar in grote hoeveelheden verandert het de prestaties van een hersengebied dat betrokken is bij planning en besluitvorming, de laterale prefrontale cortex (lPFC).

De wetenschap heeft keer op keer aangetoond dat mentale vermoeidheid reële effecten heeft. Er zijn talrijke studies die aantonen dat rechterlijke beslissingen kunnen afhangen van hoe vermoeid de rechter is. Bijvoorbeeld, na een lange dag in de rechtbank zijn rechters eerder geneigd voorwaardelijke vrijlating te weigeren (wat als de veiligere optie wordt beschouwd). Studies tonen aan dat artsen eerder geneigd zijn onnodige antibiotica voor te schrijven aan het einde van een vermoeiende klinische sessie.

De nieuwe studie, van Paris Brain Institute (ICM), onderzocht of cognitieve functies zoals focus, geheugen, multitasking en probleemoplossing vermoeidheid kunnen veroorzaken van de lPFC, die van invloed is op de beslissingen die we nemen als we dingen van ons lijstje afstrepen.

Opportuniteitskosten

De hersenen zijn het commandocentrum van het lichaam en regelen de bloedsomloop, de ademhaling, de motoriek en het zenuwstelsel. De hersenen coördineren deze activiteiten ten koste van een enorm energieverbruik.

Zenuwcellen breken voedingsstoffen af om energie vrij te maken (metabolisme). Maar dit proces accumuleert bijproductmoleculen, bekend als metabolieten. Glutamaat is een soort metaboliet. De hersenen ruimen deze giftige afvalstof op tijdens de slaap.

De auteurs van de Parijse studie wilden zien of langdurige cognitieve taken de voorraad voedingsstoffen van de hersenen uitputten. Ze testten ook of dit soort hoge concentratie-eisen een grotere concentratie van giftige stoffen opbouwt in de lPFC dan in andere delen van de hersenen. In dit geval vergeleken de auteurs de lPFC met de primaire visuele cortex, die visuele informatie ontvangt en verwerkt.

Man ligt met gesloten ogen, papierwerk in de hand

Ken je dit gevoel? Misschien is het tijd om je werkdag te herstructureren.
Stockbusters/Shutterstock

Om hun hypothese te testen verdeelden de auteurs hun 40 deelnemers in twee groepen. Beide groepen zaten zes en een half uur lang in een kantoor achter een computer. De ene groep moest moeilijke taken uitvoeren die een beroep deden op hun werkgeheugen en constante aandacht.

Op een computerscherm werden bijvoorbeeld om de 1,6 seconden letters getoond en de deelnemers moesten die sorteren in klinkers en medeklinkers of, afhankelijk van de kleur van de letter, in hoofdletters of kleine letters. De tweede groep deed soortgelijke maar veel eenvoudigere taken. Beide groepen kregen gemiddeld 80% correcte antwoorden.

De wetenschappers gebruikten magnetische resonantiespectroscopie (MRS) om de hersenen van de deelnemers te scannen en de niveaus van metabolieten te meten. De auteurs namen metingen aan het begin, midden en einde van de dag.

Zij vonden vermoeidheidsmarkers, zoals een verhoogde glutamaatconcentratie, maar alleen in de groep met hoge eisen. De opbouw van giftige stoffen werd alleen waargenomen in de laterale prefrontale cortex… [lPFC]) en niet in de primaire visuele cortex.

Na de cognitieve taken met hoge en lage vraag kregen de twee groepen beslissingstests. Deze omvatten keuzes over hun bereidheid fysieke inspanning te leveren (of ze op verschillende intensiteiten wilden fietsen), cognitieve inspanning (of ze moeilijkere of gemakkelijkere versies van de cognitieve controletaken wilden uitvoeren) en geduld (hoe lang ze bereid waren te wachten op een grotere beloning). De beloningen varieerden van €0,10 tot €50 (8p-£43). De termijnen voor het ontvangen van de beloning varieerden van onmiddellijk contant geld na het experiment of bankoverschrijving na een jaar.

Een andere kijk op de werkdag

De auteurs vonden dat de veeleisende groep, die een verhoogd niveau van metabolieten in de lPFC had, de voorkeur gaf aan keuzes die minder belastend waren. De pupillen van deze deelnemers waren minder verwijd (verwijdde pupillen wijzen op opwinding) en namen minder tijd om beslissingen te nemen, wat erop wijst dat zij dit deel van het experiment als niet veeleisend ervoeren.

De studie in Parijs roept dus ook vragen op over de vraag of de werkdag wel in de beste vorm gestructureerd is. Volgens de resultaten van de studie zouden we veeleisende cognitieve controletaken die werkgeheugen en constante aandacht vergen, moeten opsplitsen en rekening houden met het feit dat de prestaties aan het eind van de dag een klap krijgen. Voor sommige beroepen kan een heel andere structurering nodig zijn, gelet op deze resultaten.

Tijdens hun dienst begeleiden luchtverkeersleiders maximaal twee uur lang vliegtuigen, gevolgd door een pauze van een half uur. Maar ook buschauffeurs, clinici en piloten zouden baat hebben bij regelmatige, verplichte rusttijden.

Onze hersenen hebben veel verschillende gebieden die actief zijn tijdens verschillende taken, zoals spreken, horen en plannen. Dus niet al onze beslissingen kunnen verklaard worden door de bevindingen van de Parijse studie.

Gezien de interacties in het hele lichaam, suggereerde een studie uit 2006 uit de VS dat nieuwe informatie wellicht het best verwerkt wordt in een staat van honger. Maar honger maakt het moeilijker om nieuw geleerde informatie op te slaan. Verzadiging betekent dat er brandstoffen beschikbaar zijn om neuroncircuits op te bouwen om het langetermijngeheugen op te slaan.

Beslissingen over een derde partij, bijvoorbeeld een rechter die een vonnis uitspreekt over een verdachte, kunnen beter zijn in een staat van verzadiging, terwijl taken waarbij fijne motorische functies komen kijken, zoals een operatie, in het gedrang kunnen komen. Dit komt omdat na een maaltijd het eigenbelang om te overleven vermindert omdat we niet naar voedsel hoeven te zoeken.

Hierdoor kunnen we onze omgeving objectiever beoordelen. Maar verzadiging is een tijd waarin het lichaam moet rusten om voedsel te verwerken, en daarom zijn complexe fijne motorische vaardigheden niet op hun best in deze toestand.

De volgende keer dat je aan het eind van een lange dag een moeilijke beslissing moet nemen, wees je er dan van bewust dat je geneigd zult zijn tot acties met weinig inspanning en een korte termijn beloning. Indien mogelijk moet je er een nachtje over slapen.

Het Gesprek

De auteurs werken niet voor, adviseren niet, bezitten geen aandelen in en ontvangen geen financiering van bedrijven of organisaties die baat hebben bij dit artikel, en hebben buiten hun academische aanstelling geen relevante banden bekendgemaakt.